Hoi, daar ben ik eindelijk weer. Ik heb het even laten sloffen. Op het werk veel te druk en thuis de laptop een tijdje buiten gebruik en daarvoor en daarna heb ik thuis geprobeerd om met een grote boog om de computer heen te lopen om te voorkomen dat ik er achter zou gaan zitten. Op de een of andere manier moeten die ogen toch weer rond i.p.v. vierkant....
Maar goed... nu Google+. Heb de artikelen gelezen en was volledig bereid om me erin te storten en de hele opdracht uit te voeren. Maar al direct bij de eerste opmerking bij het activeren van het profiel, dat de onderschriften onder mijn picasafoto's gewijzigd zullen worden, kreeg ik het alweer spaans benauwd. Ik wil helemaal geen google+profiel, merk ik. Ik voel er een enorme weerstand tegen. Ik heb een facbookpagina waar ik eens in de zoveel weken eens naar kijk. Ik like eens wat of deel een biebfacebookbericht en daar houdt het wel mee op. Ik heb persoonlijk dus geen enkele behoefte aan nog weer iets wat ik bij zou moeten houden, waar ik op moet letten of ik niet teveel prijs geef, waar ik op moet letten of ze gaandeweg de regels niet weer veranderd hebben. Ik doe het niet dus! Misschien als in de toekomst 'iedereen' op google+ zit, dat ik dan behoefte heb om mee te gaan in de vaart der volkeren, maar nu nog niet. Sorry, collega-verdiepers
Wat google+ voor de bieb betreft, net zoals met facebook, denk ik dat we daar een account moeten aanmaken. Ik neem aan dat het niet heel veel meer werk is om berichten die je op facebook zet ook via google+ de wereld in te slingeren. Als je op die manier weer een nieuwe/andere doelgroep weet te bereiken, is dat alleen maar meegenomen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Ik snap je huivering en ik merk dat bij veel mensen. Google+ is niet een siteje erbij, maar is er één van importantie. Dus goed om je er realiseren wat het is en wat het kan. En de importantie groeit alleen maar.
BeantwoordenVerwijderenVoor de bibliotheek is het zeker van belang een pagina aan te maken. Echter daarop dan maar weer dezelfde info te zetten als ook op je andere kanalen staat is wat te kort door de bocht. Je zult het moeten bijhouden, want mensen reageren en stellen vragen. En die manier van inzetten lijkt op het hanteren van een jachtgeweer i.p.v. een gericht wapen. Als je een schot hagel lost raak je altijd wel wat, maar de meeste projectielen gaan naast. Zonde van het werk, weinig effectief en irritant voor de mensen die je via meerdere kanalen volgen en steeds dezelfde boodschap zien.
Het is belangrijk om je ter realiseren wat de unieke eigenschappen zijn van een communicatiemiddelen en deze sterke punten ook te benutten. Te veel wordt er nog geredeneerd en gehandeld vanuit de traditionele middelen en denkwijzen. Misschien herken je dat wel... het Horseless Carriage Syndrome: zodra een nieuwe technologie zich aandient, wordt er vanuit oude technologieën op gereageerd. De eerste auto's leken op 'karren zonder paard', en toen ze Alexander Graham Bell vroegen wat ze met zijn telefoon moesten was zijn antwoord: "Dan kun je vragen of je telegram is aangekomen".